جنگل ها علاوه بر تولید چوب منافع اجتماعی و محیط زیستی فراوانی به همراه دارند که اغلب آنها فاقد بازار می باشند. از جمله این منافع، می توان به عملکرد جنگل ها در جذب آلاینده های هوا و کاهش بار آلودگی اشاره نمود. عملکردی که علی رغم نقش موثری که در افزایش میزان رفاه و کاهش عوارض ناشی از آلودگی داراست، فاقد جایگاهی در محاسبات معمول منافع ناشی از اکوسیستم های جنگلی است. در این مطالعه، ارزش اقتصادی کارکرد جذب گاز گوگرد دیوکسید در بخشی از جنگل های خزری برآورد شده است. در ابتدا میزان جذب آلاینده در منطقه مورد مطالعه به تفکیک، برای هر یک از دو کاربری جنگل و مرتع با استفاده از مدل های موجود محاسبه شده، در ادامه این عملکرد با استفاده از روش هزینه جایگزین ارزشگذاری شده است. نتایج حاصل از این مطالعه نشان می دهد که با احتساب ارزشی معادل 2475 هزار ریال برای جذب هر تن گاز آلاینده گوگرد دیوکسید، عرصه 20582 هکتاری از منطقه مورد مطالعه، با جذب سالانه 42.623 تن گاز آلاینده SO2، از ارزش سالانه ای معادل 106 میلیون ریال، در رابطه با عملکرد جذب گاز گوگرد دیوکسید برخوردار است.

در اسفنج های سلول باز به دلیل وجود منافذ میان حباب ها یا سلول های آن، امکان عبور سیال از ساختار آنها وجود دارد. در نتیجه، می توان از آن به عنوان غشا و صافی استفاده کرد. هدف از این مطالعه، تولید اسفنج سلول باز با حباب هایی در ابعاد میکرومتر از پلی استیرن و سیال ابربحرانی دیوکسید کربن به عنوان عامل پف زاست. برای رسیدن به چنین ساختارهایی لازم است، فرایند رشد حباب طوری کنترل شود که از به هم پیوستن کامل حباب ها جلوگیری شود و فقط حباب ها از راه منافذی به یک دیگر متصل شوند. به منظور تعیین شرایط فرایند لازم برای رسیدن به ساختار سلول باز، از مدل بازشدن سلولی استفاده می شود. این مدل حداقل فشار اشباع 130 bar و محدوده زمانی 9 تا 60s را پیشنهاد می دهد. محدوده دمایی نیز طوری انتخاب می شود که هم بیش از دمای انتقال شیشه ای پلیمر باشد و هم کنترل فرایند رشد حباب آسان باشد. انجام آزمایش ها در فرایند ناپیوسته پیش بینی مدل را تایید می کند. تصاویر میکروسکوپ الکترونی و آزمون تخلخل سنجی جیوه ای وجود منافذ میان سلول ها و در نتیجه تشکیل ساختار سلول باز را نشان می دهد. آن چه که از انجام آزمایش ها در فشار، دما و زمان های مختلف مشخص می شود، کاهش زمان لازم برای بازشدن سلول ها با افزایش دما و فشار است. با توجه به نتایج، فشار130 bar ، دمای  150oC و زمان 60 s برای رسیدن به ساختار سلول باز در سامانه پلی استیرن-دیوکسید کربن پیشنهاد می شود.

در این پژوهش، امکان برقراری ارتباط قانونمند بین ویژگی های سطحی اجزا و چگونگی پراکنش فاز متفرق با خواص مکانیکی یک لایه پوشش پر شده بررسی شده است. مشخصه های سطحی پلیمر و ذره پر کننده، چسبندگی آنها و نحوه پراکنش فاز متفرق به ترتیب با روشهای متداول شامل شناسایی سطح به کمک زاویه تماس، آزمون چسبندگی قرص فشرده ذرات به  زمینه و میکروسکوپ الکترون پویشی سطح شکست تعیین شده است. نتایج حاصل نشان می دهد که با پخت رزین پلی استر بر سطح ذره Tio2، تمایل ترمودینامیکی آن دو کاهش می یابد (افزایش زاویه تماس). در ضمن، انرژی چسبندگی جداسازی رزین پلی استر پخت شده از سطح تیتانیم دیوکسید حدود 6.7 KJ.m2 است. همچنین، با افزایش مساحت فصل مشترک ذره پر کننده - زمینه به وسیله بهبود پراکنش (اختلاط موثر)، مقاومت در برابر ضربه و سایش پوشش پر شده افزایش می یابد و رابطه مشخصه این دو از قانون توانی W~I-1 پیروی میکند.

تبدیل مولکول های بلند الاستومر به یک شبکه الاستومری به وسیله تشکیل اتصال های عرضی، ولکانیزاسیون نامیده می شود. برای تشکیل اتصال های عرضی، استفاده از عامل های ولکانیزاسیون ضروری است. این عامل های ولکانیزاسیون غالباً گوگرد، پراکسید و برخی اوقات سایر عامل های ویژه ولکانیزاسیون یا تشعشع پرانرژی هستند. تا وقتی که مولکول ها به یکدیگر متصل نشده اند، تقریباً به طور آزادانه می توانند حرکت کنند، به ویژه در درجه حرارت های بالا (حرکت ماکرو - براونی)1 که در این حالت، ماده در واقع به صورت یک پلاستیک است. با تشکیل اتصال های عرضی، الاستومر از حالت ترمو پلاستیک به حالت ترمو الاستیک تبدیل می شود. تعداد اتصال های عرضی که در یک الاستومر ایجاد می شود (درجه ولکانیزاسیون) به مقدار عامل ولکانیزاسیون، میزان فعالیت آن و مدت واکنش بستگی دارد. خواص یک الاستومر ولکانیزه شده تا حدود زیادی به نوع و تعداد اتصال های عرضی آن بستگی دارد به این مفهوم که هر چه اتصال های عرضی بیشتری در الاستومر ایجاد شود، آمیزه لاستیکی ولکانیزه شده، محکم تر (سفت تر)2 شده و میزان نیروهای تنشی لازم برای ایجاد یک تغییر شکل مشخص در آن افزایش می یابد.

مقدمه: باکتری های اکسیدکننده گوگرد در کشاورزی، اهمیت زیادی دارند. هدف این پژوهش، شناسایی باکتری های اکسیدکننده گوگرد در شرایط خاک کشاورزی منطقه مس سرچشمه کرمان بود. مواد و روش ها: نمونه برداری از خاک کشاورزی در منطقه مس سرچشمه کرمان انجام شد. بعد از غنی سازی نمونه ها در محیط پایه معدنی دارای گوگرد به عنوان تنها منبع انرژی، مجموعه میکروبی حاصل، خالص سازی شد و توانایی اکسایش گوگرد بر اساس تغییر اسیدیته و سولفات مورد ارزیابی قرار گرفت، سپس جدایه های اکسیدکننده گوگرد بر اساس خصوصیات ریخت شناسی و تکنیک های تبارزایی، جداسازی و شناسایی شدند. بهترین جدایه ها انتخاب شدند و تغییرات pH و سولفات توسط جدایه ها در درجه حرارت و pH مختلف بررسی شد. نتایج: 6 جدایه اکسیدکننده گوگرد جداسازی و شناسایی شدند که با جنس های تیوباسیلوس و استارکی شباهت تبارزایی نشان دادند. چهار جدایه 103، 129، 190 و 158، مزوفیل و خنثی دوست بودند، درحالی که دو جدایه 192 و 156، میانه دوست و قلیادوست بودند. از میان این جدایه ها، جدایه 103 با 99.86 درصد شباهت تبارزایی به سویه استارکی نوولا، به علت بیشترین توانایی اکسایش گوگرد در محیط پایه معدنی حاوی گوگرد، به عنوان جدایه برتر شناسایی شد. بحث و نتیجه گیری: جدایه 103 قادر به رشد در شرایط خنثی تا نسبت ا قلیایی با اسیدیته 7.5 بود. بیشترین رشد این جدایه در دمای 30 درجه سانتیگراد و به صورت هوازی بود. این جدایه، کمولیتوتروف اختیاری بود و نتایج این پژوهش، نشان دهنده ظرفیت بالای این جدایه برای اکسیدکنندگی گوگرد بود که می تواند به عنوان جدایه ای کاربردی در کودهای زیستی کشاورزی در شرایط خاک خنثی تا قلیایی و شور استفاده شود.

در خاک های آهکی از گوگرد برای کاهش pH خاک و افزایش حلالیت عناصرغذایی استفاده می شود که تأثیر آن به اکسیداسیون گوگرد و عوامل مؤثر بر آن (مانند رطوبت خاک) بستگی دارد. در این پژوهش تأثیر دو رژیم رطوبتی (40 و 60 درصد رطوبت اشباع) و چهار سطح گوگرد (0، 500، 1000 و 10000 کیلوگرم بر هکتار)، در سه تکرار و در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی بر دو سری خرقانی و خالدار، به مدت یک سال، در درجه حرارت ثابت 25 درجه سانتی گراد و در آزمایشگاه مؤسسه تحقیقات خاک و آب بررسی شد. مقایسه میانگین داده ها نشان داد که با کاربرد گوگرد در شرایط مختلف رطوبتی pHکاهش، هدایت الکتریکی، فسفر، آهن و روی قابل استفاده، سولفات محلول خاک افزایش و بین تأثیر تیمار های مختلف روی صفات اندازه گیری شده، اختلاف معنی داری در سطح یک درصد (P<0. 01) مشاهده شد. بیش ترین مقدار کاهش pH، افزایش هدایت الکتریکی، آهن و روی قابل استفاده و سولفات محلول خاک با کاربرد 10000 کیلوگرم گوگرد بر هکتار بود که اختلاف pH، هدایت الکتریکی و سولفات محلول خاک نسبت به تیمار شاهد به ترتیب در خاک خرقانی 38/0 واحد، 72/1 دسی زیمنس بر متر، 2588 میلی گرم بر کیلوگرم و در 60 روز، در خاک خالدار 1/2 واحد، 2/3 دسی زیمنس بر متر، 4984 میلی گرم برکیلوگرم و در 360 روز انکوباسیون و در شرایط رطوبتی 40 درصد رطوبت اشباع بود. در سری خالدار مقدار آهن و روی قابل استفاده نسبت به تیمار شاهد به ترتیب 53/3 و 87/0 میلی گرم برکیلوگرم افزایش یافت. در سری خرقانی و خالدار، بیش ترین مقدار فسفر قابل استفاده با کاربرد 1000 کیلوگرم گوگرد بر هکتار مشاهده شد که اختلاف آن نسبت به تیمار شاهد به ترتیب 5/0 و 1/4 میلی گرم بر کیلوگرم بود. با افزایش مقدار گوگرد مصرفی و زمان آنکوباسیون، مقدار اکسیداسیون گوگرد کاهش و بیش ترین مقدار آن با کاربرد 500 کیلوگرم گوگرد بر هکتار بود. با توجه به نتایج به دست آمده کاربرد گوگرد تا 1000 کیلوگرم بر هکتار پیشنهاد می شود.

گوگرد یکی از عناصر ضروری برای رشد و توسعه گیاهان است، علاوه بر آن در مبارزه با برخی عوامل بیماری زای گیاهی و کاهش pH خاک های قلیایی نیز استفاده می شود. به طور معمول اکسیداسیون گوگرد در خاک بسیار کند است ولی با استفاده از بعضی میکرو ارگانیسم های مناسب می توان موجبات تشدید اکسیداسیون گوگرد را فراهم آورد. تعداد زیادی از میکرو ارگانیسم های هتروتروف در اکسایش گوگرد نقش دارند اما نقش آنها در اکوسیستم های مختلف نامشخص است و ممکن است در شرایط خاصی نقش آنها مهم تر از تیوباسیلوس ها باشد. به منظور بررسی تاثیر ماده آلی و گوگرد بر جمعیت میکرو ارگانیسم های هتروتروف اکسید کننده گوگرد، دو نمونه خاک که دارای میکرو ارگانیسم های هتروتروف اسید دوست و خنثی دوست اکسید کننده گوگرد، pH بالا و سولفات و آهک متفاوت بودند، انتخاب شدند. تیمارها شامل زمان (صفر، 10، 20، 40 و 80 روز پس از شروع آزمایش)، خاک (دو نمونه خاک از تاکستان و عجب شیر)، ماده آلی با دو سطح (صفر و 1.5 درصد) و گوگرد با دو سطح (صفر و 0.2 درصد) بودند. طی پنچ مرحله زمانی نمونه برداری از گلدان ها جهت آنالیزهای شیمیایی و بیولوژیکی pH)، و EC، سولفات و جمعیت میکرو ارگانیسم ها) صورت گرفت. نتایج نشان داد که جمعیت میکرو ارگانیسم های هتروتروف اسید دوست و خنثی دوست اکسید کننده گوگرد، 20 روز پس از شروع آزمایش به حداکثر مقدار خود رسید که این افزایش به ترتیب 4 و 7 برابر زمان شروع آزمایش بود، و پس از آن جمعیت روند کاهشی داشت. به جز اثر متقابل خاک با ماده آلی و اثر متقابل ماده آلی با گوگرد بر جمعیت میکرو ارگانیسم های هتروتروف اسید دوست، و اثر ساده خاک و اثر متقابل ماده آلی با گوگرد بر جمعیت هتروتروف های خنثی دوست اکسید کننده گوگرد در خاک، اثرات ساده و متقابل دیگر فاکتورها معنی دار است. کاربرد 1.5 درصد ماده آلی جمعیت هتروتروف های اسید دوست و خنثی دوست را به ترتیب 166 و 265 درصد افزایش داده است، کاربرد 0.2 درصد گوگرد نیز به ترتیب 20 و 39 درصد جمعیت دو گروه را افزایش داده است. همبستگی خوبی بین جمعیت میکرو ارگانیسم های هتروتروف اسید دوست و خنثی دوست اکسید کننده گوگرد با pH خاک وجود دارد، بطوریکه با افزایش pH جمعیت آنها کاهش می یابد و به ترتیب 38 و 49 درصد تغییرات جمعیت با توجه به pH خاک قابل تفسیر است.